Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010

Κάνε μου λιγάκι μμμμ.....


Σήμερα θα ασχοληθώ με τον εικονικό και εκνευριστικό κόσμο της διαφήμισης! Αχ πρέπει να συγκρατηθώ γιατί αν ανοίξω το στοματάκι μου όπως θα ήθελα, θα πρέπει να χρησιμοποιήσω μόνο τα σύμβολα του πληκτρολογίου που είναι κάτω απο τους αριθμούς...

Οχι δεν θα αφορήσω τα πάντα, φυσικά και υπάρχουν έξυπνες διαφημίσεις που με κανουν και να γελάω ακόμα! Η αγαπημένη μου αυτόν τον καιρό ειναι ο κακός ο λύκος, κακός; γιατί κακός; τι κακό ειναι αυτό με τις ετικέτες λέω εγω! Πραγματικά πολλα συγχαρητήρια σε αυτόν που έγραψε το σενάριο και φυσικά στην εξαιρετική και φυσική ερμηνεία του κ.Γρηγοριάδη.
Το θέμα μου (πάντα εχω ενα θεμα με όλα) είναι οι διαφημίσεις που προσπαθούν να σε πείσουν πως όλα ειναι τόσο μοναδικά και ομορφα, που καταλήγεις να έχεις ενοχές και αμφιβολίες που εσύ δεν μπορείς να νιώσεις ανάλογα! Φανταστείτε λοιπόν ενα κόσμο...

..που η κοπέλα σας έχει απανωτούς οργασμούς τρώγοντας μια τελείως τραγανή και.. άνοστη φρυγανιά ολικής αλέσεως
..που κυνηγάτε την Gisele με φυτικά χάπια αδυνατίσματος γιατί δεν εχει την τέλεια σιλουέτα
..που προτιμάτε ενα ρομαντικό βράδυ παρεά με βιντεακια στο youtube και σερφαροντας αντι για την Gisele που λέγαμε, η οποια τελειως απογοητευμένη απο την απόριψη , καταλήγει να έχει οργασμούς απο την φρυγανιά σικάλεως που ειναι και το μόνο που της επιτρέπεται πια να τρώει..

Δεν γίνονται αυτά θα μου πεις! και υπερβολική θα με πεις , μπορεί και κομπλεξική που δεν εγκρίνω το size zero και τον καραγκιόζη που δεν μπορεί να περάσει 2 μέρες με την αγαπημένη του χωρίς ιντερνετ και τρέχει πανικόβλητος στο πλησιεστερο κατάστημα .... να αγοράσει μονάδες!

Πες με οτι θες! Διόλου δεν με ενδιαφέρει! Δεν εχω εγω το πρόβλημα που δεν έχω οργασμούς τρωγοντας γιαουρτάκι 0%, που δεν εχω τάσεις αυτοκτονίας όταν τελειώνω το μισο μπουκάλι f..y για να καθαρίσει αυτό το καταραμένο το ταψί απο τα λίπη (τι τα θέλες τα μπριζολάκια σε καιρούς κρίσης θα μου πεις, σωστό), που δεν τραβάω τα μαλλιά μου για τη σκόνη που ξαναγυρνάει, για το μαγιό που δεν μου δείχνει το στομάχι πλάκα μετά απο δυο βδομάδες δημητριακών (πάω στοίχημα πως οι κότες τρώνε λιγότερο καλαμπόκι), για τους αναίσθητους γείτονες και περαστικούς που όσο κι αν τους χαμογέλασα (οριακά να με περάσουν για καθυστερημένο) με τα κατάλευκο χαμόγελο που μου υποσχέθηκε η οδοντοκρεμα δεν με βοήθησαν να κουβαλήσω και ξεμεσιάστηκα, γιατί δεν είχα σήμα οχι καμπάνα αλλά ουτε κουδουνάκι και έπρεπε να τρέχω στο μπαλκόνι, που με το αποσμητικό μου δεν μου μένει η αίσθηση σαν να βγήκα μολις απο το ντους μετά απο ώρες τρέξιμο στο κέντρο της πόλης, μεσα στο μετρό και μετά απο δυο λεοφορεία, που εχω πιο πολλές επαναλήψεις κι απο τα σηριαλ στην τηλεοραση για μια επιδερμίδα βελούδινα απαλή μετά την αποτρίχωση, που πήγα κι αγόρασα βάζο που δεν κολάει τέλεια με την κόλα ενω ο άλλος κοτζαμ άνθρωπος μπορεί και κολλιέται τέλεια στο ταβάνι...

Δεν θέλω διαφημίσεις που να μου δημιουργούν προσδοκίες που ποτέ δεν πρόκεται να πραγματοποιηθούν, δεν θέλω να νιώθω ενοχές πως εγώ δεν έκανα κάτι σωστά, ισως δεν μάσησα καλά τη φρυγανιά και μου φάνηκε λιγότερο απολαυστική, ίσως το νερό στο πλύσιμο έπρεπε να ειναι πιο καυτό για να φύγουν τα λίπη με μια μόνο σταγόνα, ίσως πρέπει να βουρτσίζω τα δόντια μου 4 φορές τη μέρα για να γίνουν τόσο λευκά, ίσως πρέπει κι εγω κι αρχίσω να παίρνω χάπια αδυνατίσματος, εδω κοτζαμ Αδαμ που ειναι μοντέλο και τα εχει ανάγκη... Ο κόσμος μου ειναι αρκετά περίπλοκος και δύσκολος, δεν θέλω διαφημίσεις μιας ψεύτικης τελειότητας, θέλω αλήθειες πιο κοντά στην πραγματικότητα μου, βατές αλήθειες, προσβάσιμες, πιο εφικτές, πιο ανώδυνες..

Δεν θέλω άλλους βλαμένους που το παίζουν γκόμενοι και έχουν την τέλεια λύση, το τέλειο ξύρισμα και το τέλειο σιδερωμένο πουκάμισο μετά απο 8 ώρες δουλειά στο γραφείο και προς Θεού, δεν θέλω ανοργασμικές γκόμενες που λιάζονται σε μια πισίνα και το μεγαλύτερο τους πρόβλημα στη ζωή είναι αν το γιαουρτάκι τους θα έχει 2 ή 2.5% λιπαρα.

Αν ακούσω άλλη μια να μουγκρίζει ηδονικά τρώγοντας γιαουρτάκι, θα τσιρίξω, το ορκίζομαι!

Κυριακή 1 Αυγούστου 2010

Ψωμάκι φρέσκο και παχύ της μάνας του καμάρι


Ο σοφός (δεν έχει αποδειχτεί επιστημονικά ακόμα) λαος λέει 'Οποιος δεν θέλει να ζυμώσει, 10 μέρες κοσκινίζει'. Νομίζω πως στην περίπτωση αυτού του λαού, δεν θέλει καν να κοσκινίσει, θέλει απλά το ψωμί έτοιμο και αχνιστό στο πιάτο του.
Μα που είναι το κακό; Το κακό ειναι πως ενω δεν κουνάει καν τον κώλο του για να κάνει κάτι και απλά κάθεται με την στοματάρα ανοιχτή λέγοντας 'πεσε πιτα να σε φάω', έχει τοοοσες απαιτήσεις, σχολιασμούς, γκρίνιες για το ετοιμοπαράδοτο ψωμί που τελικά ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος! Εχεις γλυτώσει τόση δουλειά, δεν κάνεις τίποτα στην κυριολεξία και όμως και πάλι δεν εισαι ευχαριστημένος.
Θα το βαφτίσω το σύνδρομο του Ελληνα. Πάντα ήθελα να κατοχυρώσω ενα σύνδρομο ολοδικο μου. Ξέρετε υπάρχει το συνδρομο της Φλωρεντιας που το παθαίνουν οσοι επισκεπτονται την πολη και οφείλεται στο γεγονός πως στη Φλωρεντία φιλοξενείται ενας τεράστιος αριθμός έργων τέχνης, μεγάλο κομμάτι της παγκόσμιας κληρονομιάς και οι γνώστες παθαίνουν ντουβρουτζα, εχουν λιποθυμικές τάσεις κτλ. Ε λοιπόν εγώ το Συνδρομο της Φλωρεντιας το έπαθα στη Ρώμη μπροστά στο Καπιτώλιο! Αλλά έτσι ήμουν πάντα, ανάποδος άνθρωπος.
Τι νόημα έχει η ζωή αν δεν υπάρχει αντίλογος; Διάλογος είπε κανείς; Θα σου πω την διαφορά, για να κάνεις διάλογο, πρέπει να έχεις αντίλογο ή κοινώς αντεπιχειρήματα, διαφορετικά κάνεις απλα μια κουβεντούλα του καναπέ ή του φραπε ή του εδράνου. Δεν πιστεύω πως έχει παρακολουθήσει κανείς αντίλογο στα έδρανα της Βουλής. Ετυχε να δω αποσπασματα απο το Αγγλικο κοινοβούλιο, Θεε μου, τι πολιτισμος, τι διάλογος, τι φρίκη! Να συζητάνε σε ροη φυσικού διαλόγου, να ξεκινάει ο συνομιλητής την φράση του ΕΝΩ ειχε σταματήσει ο άλλος και οχι παράλληλα(αίσχος), να μην τσιρίζουν, να μην βρίζονται, να σηκώνονται κάθε τρεις και λιγο οποτε συμφωνούν με τον προλαλήσαντα (κ.Παγκαλε νομιζω πως 1 μηνας σε αγγλικο κοινοβουλιο ειναι αρκετός για να χαθουν γρηγορα καποια κιλάκια απο το τοσο σηκω κατσε) και το φρικιαστικότερο όλων, να ακούνε ο ενας τον άλλο αντι να εξαπολύει ο καθείς λόγους πανηγυρικούς και ηρωικούς μονολόγους. Ναι ναι ξέρω, τι να μας πούνε εμας οι Αγγλοι, εμεις είμαστε Ελληνες και γεννήσαμε την Δημοκρατία. Σωστον.
Το ψωμάκι που είναι; θα περιμένουμε πολύ ακόμα να πέσει;;;

Θα αποκαλύψω την μαύρη μου αλήθεια και ας με συγχωρέσει ο Θεος. Η ζωή θα ήταν χλιαρή, ουδέτερη και βαρετή, σαν αυτό το χαζό ζεστο κρασί που πίνουν οι Γερμανοί αν δεν υπήρχε ο λαος των ελληνων να κάνει τα πάντα με τον δικό του τρόπο, αντισυμβατικό, εγωκεντρικό, ωχαδερφιστικο, του τώρα και της τελευταίας πάντα στιγμής και της άπειρης γκρίνιας! Οχι οχι μην παρεξηγηθώ, δεν είναι οι άλλοι καλύτεροι απο εμας, απλά κάνουν πολλά πράγματα καλύτερα και που και που, σηκώνονται να ζυμώσουν και κανένα ψωμάκι.. Κι οτι περισσέψει το βάζουν στην ακρη να εχουν κι αυριο να φάνε κάτι.
Ενω αν περιμένεις με το στομα ανοιχτό να σε ταίσουν, τρως μπαγιάτικο ψωμι; Αμ δεν τρως!

Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010

Rejected!


Είναι απο αυτά τα απογεύματα που δεν έχεις όρεξη για κανενα και τίποτα και όλα σε εκνευρίζουν, σε χαλάνε ή σε αφήνουν απλά αδιάφορο.

Διαβάζω, δεν ξέρω γιατί ακόμα, ίσως οφείλεται στη νοσταλγία του Troktikou, ίσως στην τάση μαζοχισμού που έχω όπως όλοι, τις μ##@@ιες που γράφει ο καθένας στο νεο περιβόητο και καλά blog, το Tro(ma)ktiko και απορώ πραγματικά με τον μέσο νεοέλληνα, σε ποιο πλανήτη ζει και απο που κατέβηκε;;; Εχει ορια η ανοησία; μαλλον δεν εχει αλλιως δεν εξηγείται! Εχει αποβλακωθει ΤΕΛΕΙΩΣ; μα τελειως δλδ; καμια ελπίδα διάσωσης; που να απευθυνθω, σε ποιον να πω τον πόνο μου και ποιος να με καταλάβει!

Ασε με να σου εξηγησω δυο πολύ απλα πράγματα.
1ος κανόνας. Οπου ακούς τις λέξεις 'όραμα, ελπίδα, αλήθεια, συνεχιστής, ίδεα, αντικειμενικότητα κ.α' φύγε μακριά! ΒΡΩΜΑ η δουλειά σου λέω! Είτε είναι απο τον χώρο της πολιτικής, ειτε της δημοσιογραφίας, είτε της τέχνης, φύγε μακριά! Οι μεγαλύτερες κομπίνες στήνονται πάνω σε αυτές τις έρμες λέξεις που δεν φταίνε σε τίποτα να κουβαλάνε τόση βρωμιά και ψέμα μέσα τους. Να θυμηθώ τους "σοσιαλιστικούς" και γεμάτους ελπίδα λόγους του Γιωργάκη (για μένα δεν εχει αναβαθμιστεί ακόμα σε Γιωργο) πριν τις εκλογές που μιλούσε για όραμα, ελπίδα και αναγέννηση της δημοκρατίας, σαν μαθητής δημοτικού που γράφει έκθεση ιδεών, δεν έχει επιχείρηματα και αντίλογο το παιδί, έκθεση ΙΔΕΩΝ του 'πατε να γράψει! Πολύ μπλά μπλα και απο ουσία τίποτα..

Ετσι και τώρα το δηθεν φαινόμενο blog tromaktiko, παει να πείσει τους αφελείς, τους ανόητους και αυτούς που τους λειπει πολυ το troktiko, πως το όλο στήσιμο του δεν ήταν μια καλοδουλεμένη και επιτηδευμένη όσο δεν πάει απάτη αλλα ο συνεχιστής του οράματος του Σ.Γκιόλια! Απο την πόλη έρχομαι και στην κορφή.. π@@#ρια! Ο Δον Κιχώτης πέθανε, ζήτω ο Τρομακτικος (όνομα και πράμα!).

2ος κανόνας. Αιμα, σπέρμα, στέμμα. Αυτό πουλάει, η συνταγή αλάνθαστη αιώνες τώρα. Τι εννοώ; θα γίνω αμέσως πιο σαφής.

Για να τραβήξεις την προσοχή πρέπει να σοκάρεις, να συγκινήσεις, να τρομοκρατήσεις, να ξεχωρίσεις βίαια απο τη μάζα αλλιώς θα σε καταπιεί κι εσένα η αγνοια όπως τόσους και τόσους άλλους. Πατας, κυριολεκτικά, πάνω σε ενα πτώμα. Οχι στην ιδέα του, στο νεκρό κορμί του. Στήνεις μια σελίδα με τον ζεστό ακόμα νεκρό πρώτη μούρη σαν έμβλημα ή διαφημιστικο πλακάτ σε μουσείο τρόμου 'για περάστε, για περάστε, δείτε τι έχουμε εμείς μέσα!!!' και βομβαρδίζεις το κοινό με αναρτήσεις συμπαράστασης, συμπνοιας, συμπόνιας, ελπίδας. δεν εχεις χρόνο τώρα, θα σκουπίσεις μέτα τα χέρια σου απο το χώμα που έριξες στο μνήμα του νεκρου. Τιμή; ποιος την έχασε να την βρεις εσυ. Το αίμα το έχεις διασφαλίσει.

Σπέρμα, κάτι πρέπει να γεννήσεις για να έχεις διάρκεια, αλλιως η επίδραση του αίματος θα περάσει, σφάζονται κι άλλοι παρακάτω και θα χάσεις το κοινό σου. Ιντριγκα! Διαφωνίες! Διαμάχες! Βρισίδια! Αυτό ειναι, εισαι μεγαλοφυής! Θα αφήσεις ανοιχτά τα σχόλια για λιγο, δεν είσαι τοσο μαλ@@@κας να γουστάρεις να σε βρίζουν επ'απειρον, ίσα να ανάψουν τα αίματα, ξερεις πολυ καλά τον μέσο έλληνα, θα ξεσκιστεί για να υποστηρίξει πως αυτός έχει δίκιο. Θα γίνει αρένα. Μα δεν σου φτάνει, πρέπει να ανέβεις επίπεδο αν θελεις να κανεις το μεγαλο μπαμ, θα χτυπησεις την πορτα "συναδελφων'', θα διαρεύσεις φημες, θα αφήσεις πράγματα να εννοούνται, θα βάλεις πολλους στο παιχνίδι ωστε οταν κλεισεις τα σχολια να συνεχιζεται η ιντριγκα σε άλλο επιπεδο πλεον.. Διαφήμιση αρνητική ισον δημοσιοτητα. Το πετυχες, σου βγαζω το καπέλο. Ουτε η Ξενια απο τη ζωη της αλλης θα το μεθοδευε καλύτερα!
Παρακολουθείς τις επισκέψεις να ανεβάινουν, έχεις δημοσιογράφους να σφάζονται για σενα και να σε διαφημιζουν και εσυ με περισσια συγκινηση καθε τρεις και λιγο, σαν αλλος Ξανθοπουλος, ευχαριστεις με δακρυα στα ματια τον κόσμο που σε στηρίζει και σαν βρωμοπαπας βλογάς τα γένια σου "3 μέρες ζωής, σας ευχαριστούμε, θα συνεχίσουμε και μην ξεχνατε, διαφημίσεις θα μπούνε σύντομα, πρέπει και να κονομήσουμε απο αυτό'. Εξαιρετικό!

Εχεις κάνει το μεγάλο μπαμ, εχεις δημιουργήσει εντάσεις και ιντριγκες, τι απομένει; να στέψεις την ματαιοδοξία σου, να κοιταχτείς αυτάρεσκα στον καθρέφτη και να πεις "αυτο ήταν μα##@@κα, τα καταφέραμε!" Κατακλέψαμε οτι είχαμε απο το troktiko, απο χρώματα, φράσεις, γραμματοσειρές, φορμες, τα πάντα, υπονοησαμε οτι είμαστε το troktiko, δεχομασταν τα συγχαρητηρια της ηρωικής επιστροφής, φυσικά όλα στο όνομα του νεκρού ιδεαλιστή , το όραμα του συνεχίζουμε, βρίσαμε όποιον μας αμφισβητησε και τον κατηγορήσαμε για πρακτορα, κομπλεξικο, εχθρο της αληθειας και της δημοκρατιας, φασιστα κ.α , ρίξαμε σπόρους διχονοιας, και επιτελους θερίζουμε δοξα! το στέμμα και η κορδέλα στον Mr Απατεώνα of the Year, συγχαρητήρια! Πραγματικα σου αξίζουν!

Προτείνω να χύσεις και δυο δακρυά, πάντα συγκινουν τον λαο, δώσε τον λαό μελό και αφησε τον νηστικό. Θα υπερηφανεύται πως τουλάχιστον έχει καρδια. Ο αιώνιος έλληνας, βουρ με τα μούτρα, χωρίς να σκεφτεί, χωρίς να φιλτράρει, χωρίς να αμφισβητήσει (θεμιτό και προσδοκώμενο), πέφτει με τα μούτρα, δεν μας νοιάζει ποιοι είστε, αν εξαπατάτε, αν μας δουλέψατε κατάμουτρα, αρκεί που λέτε πως ακολουθείτε ενα όραμα, ω τι ευγενές!

Τα troktika φύγανε , ζήτω οι αρουραίοι!

Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010

Βαρεθηκα να μιλαω στον εαυτο μου

Απο εδω και πέρα και χαρά στο κουράγιο σας όποιοι τυχαία με ανακαλύψετε και επιμείνετε να διαβάσετε οτι γράφω χωρίς φόβο και πάθος, με ελάχιστες τελείες, ανολοκλήρωτα επιχειρήματα και πολύ αντίλογο, (παίρνω ανάσα) αποφάσισα να μοιράζομαι με το διαδικτυακό κενό τις σκέψεις, τις ανασφάλειες και τις διαφωνίες μου και πιστέψτε με, είναι πολλές!

Θα μιλήσω, δεν εχω άλλη επιλογή για να μην σαλτάρω. Θα μιλήσω για όσα πιστεύω και δεν πιστεύω, για οσα με νευριάζουν και όσα με εξοργίζουν (Δοξα το Θεο πολλά, ωχ προδώθηκα, ειμαι χριστινή!), για οσα με κανουν να γελάω γιατί το γελοίο οφείλει να φέρνει γέλιο εκτος απο νεύρα και απογοήτευση, για όσα υποστηρίζω, παράλογα και μη, και φυσικά για όσα αμφισβητώ!

Με σημαία μου όχι μια φούστα αλλά τη γυναίκα αίνιγμα (και φαν συνομωσιών, αντε προδίδομαι σιγά σιγά!) εδω θα τα λέμε (πλυθηντικός ευγενείας) παρέα.

Τολμάς να αμφισβητείς; Το χέρι σου στη Βίβλο και ορκήσου.

Ορκίζομαι.